Sorry

Met spijt in het hart sluit ik deze blog min of meer af. Ik heb nog een hoop aan tekst, maar het is bijna onbegonnen werk om dat allemaal up te loaden in het internetcafe.
De afgelopen weken met mijn ouders waren fijn! Nu blijf ik nog een tijdje in Kaapstad, Wild Coast, Pretoria en Johannesburg!
Zie jullie weer over exact 5 weken!

Blou Bulle VS Cheetahs

Zaterdag 31/10/2009:
Dat het Halloween was, merkte ik alleen aan de klopgeesten, die in mijn hoofd ronddwaalden. Midnight zijn succesformule had mij getransformeerd in een hoofdrolspeler in Night of the living dead. Tegen 16u was ik toch min of meer hersteld. Ik moest wel want Lelani kwam me oppikken om naar de nationale rugbyfinale te gaan kijken in een pub.
Het gezin was toch een dag naar Jo’burg, deze keer met GPS!
De zoektocht naar een pub met nog zitplaats, was blijkbaar nog moeilijker dan gedacht. Het was nog steeds anderhalf uur voordat de match tussen de Blou Bulle en de Cheetahs zou  beginnen, maar we deden zo’n 5 cafés aan (allemaal met een groot scherm) voordat we ergens plek vonden. Dit kostte ons reeds een uur, zodat Lelani op het einde helemaal opgedraaid was van de stress.
Haar beste remedie tegen een kater was blijkbaar opnieuw in de drank te vliegen. Wodka dan nog. Ik hield het maar braaf bij een colaatje. Ik denk echter dat ik de uitzondering was in het hele café. Er werd zo hard geroepen, gescholden, recht gesprongen, geduwd en geapplaudisseerd dat ik vermoed dat iedereen op zijn minst geïntoxiceerd was. Of dronken op de roes van de overwinning. Iedereen droeg  immers ook het truitje van zijn favoriete rugbyteam, zodat het hele café blauw en oranje zag. Ik werd onder lichte dwang verplicht om voor de Cheetahs te supporteren, de verliezende ploeg.
’s Avonds was ik zo uitgeteld dat ik liever niet meer naar een Halloweenparty ging en liever thuis bleef om naar de Halloween-marathon op televisie te kijken.
Deze was blijkbaar ook fameus gecensureerd. Na de Adams Family kregen we nog een andere film, waarin ook al geen druppel bloed te zien was. Dus mijn nachtrust was nog veilig gesteld.

Skemerkelkies

Vrijdag 30/10/2009:
Examen nummer 2 vond plaats in de bibliotheek. Hannelore en ik begon zo een kwartier op voorhand met onze zoektocht naar het examenlokaal. Dit blijkbaar een beetje te weinig tijd. De bibliotheek heeft immers een geheime ingang, die alleen bekend is door Zuid-Afrikaanse studenten, en die toegang verschaft tot ons specifieke examenlokaal.
Uiteindelijk arriveerden we zo’n 10 minuten te laat en helemaal buiten adem. We hadden echter enkel het gebed gemist, dus de schade werd nog redelijk goed beperkt. Het examen zelf verliep ook zonder verdere problemen.
Ondertussen waren mijn ouders helemaal verdwaald. Ze wilden graag Parys bezoeken, wat een 50 km van Potch afligt, maar reden de andere richting op, zodat ze zo’n 100 km in de andere richting strandden. Daarom zag ik hen niet echt veel vandaag en kon ik een beetje uitrusten en bekomen van mijn nachtelijke studeren.
’s Avonds maakte ik voor iedereen bobotie, typische boerekos. Zo konden we een goed fond’ke leggen om te gaan feesten. Ik was immers vastberaden om Kevin het Potchefstroomse uitgaansleven te laten kennen. De avond begon in Pablo’s, met een Cluster bomb, wat anders? Na een paar uurtjes verplaatsten we ons naar Midnight, een andere club in Potchefstroom, waar ik zelf nog nooit was geweest. Midnight kan ik het beste omschrijven als de Afrikaanse Red&Blue (aan de seksuele voorkeur van driekwart van de bezoekers te zien), en aan de marginaliteitsgraad deed me half denken aan de cafégangers van de Passe Vite. Het positieve punt was dat je voor 30 rand ongelimiteerd kon drinken. Ik beleefde dus toch een beetje mentaal Chiro is burnin’ op mijn eentje, aangevuld met een aantal Sokkie-hits.

Exams I

Donderdag 29/10/2009:
Omdat ik 4 november al vertrek richting Kaapstad, werd ons examen AFNL 221 vervroegd naar deze dag. Dus speciaal voor Hannelore en mij werd een apart examen gemaakt. We hadden afgesproken in dit kleine lokaaltje in de docentengang rond 9u.
Ginds wachtte meer docenten dan dat er studenten waren ons op. Allemaal wilden ze ons nog succes wensen en details verschaffen over hun deel van het examen. Du Plooy had zelfs speciaal een plantje samengebracht om ons lokaal op te vrolijken. Dan verlieten ze allemaal één voor één het lokaal. Niemand bleef over buiten Hannelore en ik. Mijn notities zaten zo’n halve meter van mij af in mijn rugzak. Maar ik wou hun goedgelovigheid niet misbruiken. Dus werd het spieken beperkt tot onderlinge discussies tussen Hannel en mij. Uiteindelijk was het examen meer een race tegen de tijd om zoveel mogelijk op te schrijven wat ik wist.
Na mijn examen waren mijn ouders daar. Tadaaaa! Ons ma begon natuurlijk fameus te huilen. Met een aantal snikken ertussendoor wist ze toch nog te vragen hoe m’n examen was gegaan. Mijn broer slaapt nu mee in ons huis, in Eneas zijn vorige kamer. Mijn ouders hebben ergens een B&B.
De eerste gekkigheid begon al toen we bijna een uur lang in de supermarkt moesten rond hossen voor een simpel middagmaal. Ze moesten nog door de gewenningsfase, waar ikzelf zoveel maanden geleden ook door moest.
Ik slaagde er zelfs in om deze dag ook nog een beetje te studeren voor mijn examen van de volgende dag.
’s Avonds heb ik hen allemaal meegenomen naar het River Café,voor cocktails en een pizzabrood. Het is een beetje vreemd om met de familie op campus te zitten. Ze passen zo nog niet echt in het plaatje van “Nick als uitruilstudent in Zuid-Afrika”. Maar dat zal wel snel wennen.    

Woensdag 28/10/2009:
Je staat op met een lichte verdoofdheid in je hoofd, geen deftig ontbijt in de kast en een hoop studeerwerk dat op je wacht. Het begin van een geweldige dag. Uiteindelijk toch geslaagd om alles grotendeels te verwerken, zonder in slaap te vallen. Het leukste van heel de dag was toen ik in het bad aan het studeren was met een grote kom chocolade-ijs dat op het water dobberde. Ondertussen zitten mijn ouders al een tijdje op het vliegtuig. Spannend!

Dinsdag 27/10/2009:
Met de examens van donderdag en vrijdag in het vooruitzicht probeerde ik me wat op de leerstof te concentreren. Dit was natuurlijk buiten Lelani gerekend. Rond de middag stond ze voor de dag om me opnieuw te kidnappen. Lelani is echt een beetje mijn slechte geweten. Het is ook altijd alleen ik die me laat vangen. Soit, ik had in ieder geval toch een leukere namiddag, dan dat ik zou zitten puffen boven mijn boeken. We waren met z’n tweetjes op zoek naar een pooltafel. In het eerste café serveerden ze enkel bier, geen biljartporties. Dus na een drankje vlogen we naar de volgende bestemming. Ik dacht dat het nog wel makkelijk zou zijn om te winnen van een meisje. Bleek Lelani een pro-poolster. Ik verloor dus smartelijk drie keer op rij. Ondertussen begon het bier ook al rond te circuleren in mijn aderen.
Daar hebben de Afrikaners een goede remedie tegen: Je aders dichtslibben met een grote portie braaivet. De braai werd dus aangestoken, vrienden ge-sms’t en vlesies gekocht. Ik had gelukkig nog de zelfdiscipline om rond 23u naar huis te wandelen. Met Alex liep het wat slechter af.

Thunder

Maandag 26/10/2009:
Zo onproductief zondag was, zo productief was maandag. Ik schoot uit mijn startblokken en jaagde er aan een spoedtempo mijn hele cursus skryfkuns door. Buiten was het zo’n erg onweder, dat bij elke blikseminslag de elektriciteit voor  enkele seconden uitviel. Niet zo handig als je opzoekwerk op internet wil verrichten… Natuurlijk komt een ongeluk niet alleen, en begaf een kwartier later de elektriciteit het voorgoed. Studeren met kaarslicht heeft zo ook z’n charmes.
Buiten brak ondertussen de zondvloed los. De straten stonden volledig blank. Toen ik naar de bibliotheek holde, bedacht ik dat ik beter mijn zwembroek had aangedaan en naar ginder had gezwommen. Gelukkig was ik zo slim geweest om blootsvoets te gaan. Wanneer ik aan prof DuPlooy haar bureau arriveerde, voor de officiële inlevering van mijn laatste referaat, zat ze in een hoekje weggestoken. Een boek op haar schoot. Ze bleek schrik te hebben om dichtbij het raam te zitten. Hartvertederend, nietwaar?
Zelfs niemand ging naar de winkel vandaag, en alle kasten en ijskasten werden ontdaan van hun restjes, wat nog een lekker resultaat opleverde.

Under my umbrella

Zondag 25/10/2009:
Met het einde van de lente is ook het regenseizoen aangebroken. Dit gaat in Potch gepaard met onvoorstelbare bliksems en donderslagen, waarvan het hele huis trilt. Dit belette mij om aan het zwembad rustig van een massieve koppijn te bekomen, of zelfs maar buiten te komen, zonder het gevoel te hebben dat je onder een douche staat.
Concentreren op mijn schoolwerk ging ook al niet te formidabel, zodat de dag maar traag voorbijkroop. Ik had de hele dag al de dringende nood om met iemand uit Antwerpen te praten, maar skype bleek me ook niet zo goed gezind.
Toen ik eindelijk aan het werk sloeg, werd het avondeten reeds opgediend.
Ja, soms schaam ik me over mijn Afrikaanse leefwijze! Hakuna Matata!

CocktailCelebration

Zaterdag 24/10/2009:
Deze zaterdag bracht ik door in een onsamenhangende waas. Plots was het 22u30 en werd het eten opgediend. Deze dag was echt gewoon verdwenen. Ik heb mij zo min mogelijk verplaatst en zelfs een hele dag geen zonlicht gezien. Met trots in het hart kan ik echter wel mededelen dat alle (lees als: fucking alle) referaten af zijn. Ik wil graag enkele mensen bedanken:
- Mr Cafeïne voor het gezelschap tijdens de slapeloze nachten.
- Mijn laptop om steeds virusvrij mijn creaties op te slaan en veilig te bewaren.
- Al mijn vrienden voor hun steun en toeverlaat in tijden dat ik het allemaal niet meer zag zitten.
- Mijn ouders voor de kans die ze me gegeven hebben om Zuid-Afrika toe te komen, en hun voortdurende beklemtoning van hoge academische standaarden.
Om het einde van mijn Tantaluskwelling te vieren, trok ik er opuit met Alex, Hannel en Bayo. We gingen voor een cocktailkroegentocht die ons uiteindelijk langs 3 van de 4 verschillende uitgaansmogelijkheden die Potch rijk is leidde.
Onze eerste stop bracht ons bij Picasso’s, de cocktailbar.
De tweede stop was Pablo’s, waar we samen met zo’n 5 die-hard metalfreaks de enigste aanwezigen waren. Rond 2u sloten we er mee de bar, waarna we nog met de eigenaar een rondje dronken.
Op pad naar de derde bestemming stootte ik op één van de metalgirls die me uit het niets haar hamburger aanbood. Awesome!!!
In onze laatste halte, Yoof, bleven we ongehoord lang. Ik geloof zelfs dat als we nog een paar uur langer hadden gebleven ik misschien wel met een zwart vriendinnetje terug naar België was gevlogen. Het was één van de eerste keren dat er zoveel zwartvolk in Yoof was, wat een fijnere sfeer geeft. Ik vond me zelfs een vervangster voor Kiani, die me maar al te graag danslessen gaf.
Terug in ons huis zagen we de zon opkomen terwijl we ons bezighielden met iedereen zijn Facebook vol te spammen met zinloze onzin.
Deze avond was er zeker één om te onthouden. Al was het maar voor de moordende kopfschmerz van de volgende dag…    

Dit is de laatste keer dat…

Vrijdag 23/10/2009:
De aller-aller-allerlaatste lessen gingen vandaag van start. Je wordt meteen overspoeld door vloedgolven van melancholiek en zelfs pure droevigheid. Bij alles wat je doet kan je zeggen: “dit is de laatste keer dat…”. Echt heel vreemd!
Het was verder ook een dag van visites. We werden vereerd met een bezoekje van Anna en Lelani, met wie we onze cake en pannenkoeken-porties van die dag deelden.
’s Avonds werden onze braaiplannen verijdeld en moesten we maar zelf koken. Eigenlijk was het maar een geweldig zielige vrijdagavond, waar iedereen werd voortgedreven door zulke fantastische study vibes. Ik bracht weer zo goed als de hele dag en avond voor mijn laptop door. Mans beste vriend!